Westwallmuseum

Bad Bergzabern
 

Muzeum zachodniej ściany Bad Bergzabern
                    Fakty i Liczby

Mogą Państwo zabrać ze sobą ten arkusz informacyjny ze sobą jako przypomnienie.

Oznaczenie wojskowe: Regelbau 516a

Okres budowy: od marca 1940 r
Przedłużenie: ściana - grubość stropu 2m
Bezpieczny przed:
trafieniem masowym - amunicją artyleryjską 22 cm,
pojedynczym trafieniem - amunicją artyleryjską 28 cm,
przed bombą o masie 500 kg na stropie,
przed bombą o masie 100 kg na ścianach
Betonowa objętość:
ok. 1 267,48 m³
Stal: ok. 1220,66 kg

Witamy w 3 ostatnich zachowanych bunkrach Westwall w południowym Palatynacie.

W trzech ostatnich ocalałych bunkrach dawnej zachodniej ściany południowego Palatynatu możesz dowiedzieć się więcej o tym największym dziedzictwie z czasów nazistowskich, który stał się pomnikiem historii i projektem na dużą skalę. Przejrzyj historię tych bunkrów i dowiedz się, na co wpłynęło i nadal ma wpływ ich budowa i istnienie. Głównym celem Ściany Zachodniej było zapobieganie wpływowi zachodnich demokracji, zarówno propagandy, jak i na wpływ nazistowskich agresji na wschód. W ramach przeprojektowania i zmiany wystawy w Bunkrze 2 udokumentujemy związek między budową muru zachodniego, wywłaszczeniem i ewakuacją mieszkańców pasa granicznego, militaryzacją dużej części ludności i utworzeniem specjalnego obozu Insert dla nie-„współpracujących robotników Westwall”.
Temat reorganizacji wiosek i przesiedleń alzackich Lotaryngii po 1940 r. powinien być ściślej zintegrowany w przyszłości. Trzeba mieć świadomość, że w 1944/45 istnienie Muru Zachodniego spowodowało, że alianci ostrożniej zbliżyli się do niemieckiej granicy, co w konsekwencji wojna została przedłużona, a naziści dłużej eksploatowali swoje fabryki śmierci, i nieludzkie użycie uprowadzonych robotników przymusowych zostało przedłużone. Przykład Muru Zachodniego ujawnia różne przestępstwa popełniane przez reżim nazistowski.

Muzeum dawnej zachodniej ściany składa się z 3 zupełnie różnych bunkrów. Bunkier1 pokazuje stan bunkrów z lat 40. XX wieku, którego stan zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz został przywrócony bliski oryginału. Bunkier2 służy do dokumentacji i został świeżo pomalowany w latach 90. Bunkier3 pokazuje stan wysadzonego bunkra, w którym nic się nie zmieniło.

Wyjątkowość Bunkra 1. Został zbudowany do góry nogami. Według Porucznika, który służył w szwajcarskim bunkrze artyleryjskim na podobnym dziale 10,5 cm w latach 60. XX wieku, wiemy, że nasz bunkier1 był pierwszym w taki sposób zbudowany. Wynika to z rozmieszczenia miejsca w której znajdowały się łuski, które były w złej kolejności ustawione, co w efekcie spowodowało, że cały proces strzelania nie był prawidłowy. Nieprawidłowe położenie suwaka rękawa po lewej stronie oznacza to, że ładowniczy stojący po prawej stronie, z rękawicą dostępną tylko dla lewej ręki, powinien po każdym strzale przekroczyć przestrzeń do prowadnicy rękawa. Tak więc maksymalna wydajność strzału nie byłaby zagwarantowana. Ponadto nadproże zapadło się na środku, a drzwi w piwnicy zostały zainstalowane nieprawidłowo!

W 1940 r. Obszar został objęty ochroną. Nie wiadomo jednak, czy z tego stanowiska było strzelane. Od lipca 1940 r. I okupacji Holandii, Belgii, Luksemburga i Francji ściana zachodnia straciła na znaczeniu wojskowym, a bunkry zostały rozbrojone. W przypadku tego stanowiska artyleryjskiego oznaczało to również, że nie zbudowano jeszcze kolejnych 5 bunkrów dla załóg broni i zarządzania stanowiskami. Uzbrojenie i wbudowane części zostały usunięte, zmagazynowane lub sprowadzone na place budowy Ściany Atlantyckiej.
Poprzednie 4 bunkry w Bad Bergzabern zostały udostępnione od 1940 r. do sierpnia 1944 r. 

ludności cywilnej jako schrony przeciwlotnicze. Mieszkańcy mogli skorzystać z górnych pomieszczeń a w dolnych przechowywano sprzęt wojskowy. Pod koniec 1944 r. Zachodnia ściana została reaktywowana i ponownie wyposażona w broń, zapasy, amunicję itp. W tym czasie bunkry były również okupowane, jednak które jednostki są nieznane. Udowodniono jednak, że stanowisko artyleryjskie miało w tym czasie co najmniej jedno francuskie działo, haubicę ciężkiego pola, kaliber 15,5 cm. Zniszczone resztki tego działa znaleziono i umieszczono w Bunkrze2. Na podstawie zdjęć lotniczych można założyć, że broń między bunkrem 1 a 2 znajdowała się w pozycji otwartej do strzału.


Od 1945 r. Armia francuska wykorzystywała koszary w Bad Bergzabern i bunkry akumulatorowe jako magazyny amunicji i kojce dla świń. Trzy pozostałe stanowiska w rejonie Bad Bergzabern zostały wysadzone w powietrze a następnie usunięto bunkry. W 1959 r. Wojska francuskie wycofały się a Wojsko Niemieckie przejęło władzę i również korzystało z bunkrów. Ostatecznie tylko możliwości Bunkra 1 była używana przez saperów.


W 1994 r. Złożono wniosek o ochronę budynków w Urzędzie Ochrony Zabytków w Moguncji. Bunkier 4 został w tym czasie usunięty. Małżeństwo Fuchsgruber i pan Adam Heumüller, w porozumieniu z miastem Bad Bergzabern (właścicielem terenu), zgodzili się przywrócić bunkry i utworzyć je jako muzeum. Stworzenie muzeum zajęło okres od 1996 r. do wiosny 1998 r. i została wykonana z udziałem wielu ochotników! „Westwallmuseum Bad Bergzabern” zostało otwarte 06.06.1998

West Wall Museum Bad Bergzabern

Adres:   Kurfürstenstraße 21, 76887 Bad Bergzabern
Tel:       +49 15 2 - 596 590 63
E-mail: Westwall-Museum.bza@web.de

 

1.  Sześciokolumnowa kopuła typu 20P7 - na zachodniej ścianie znajdowało się łącznie 382 sztuki

2.  Strzelnica obrony wejścia typu 48P8

3.  Pozostałości opancerzonych drzwi

4.  Stojak na kółkach / bunkier do gotowania - ok. 4000 zbudowany z 1944/45 na zachodniej ścianie

5.  Komora kablowa do podziemnej sieci telefonicznej należącej do Westwall. Oznaczają przebieg wiązek kablowych

6.  Różne schronienia dla żołnierzy poza bunkrem

7.  wystawa drzwi pancernych, strzelnice

8.  Baza rosyjskiego płatka, który został użyty w południowym Palatynacie

9.   Studnia z Kablami
Zostały one specjalnie zaprojektowane do miejsc w obszarze, w którym spotyka się kilka kabli lub tam, gdzie należy użyć żołnierzy zbrojnych. Umożliwiły przełączanie i podłączanie kabli w środku, a jednocześnie były wykorzystywane jako punkt podziału podczas wyszukiwania błędów.